MUQODIMAH MANQOBAH
السلام عليكم ورحمة الله وبركاته
Assalamu’alaikum warohmatullohi wabarokatuh
ياامام المتقين
ويا صفوةالعابدين
YAA IMAMAL MUTTAQIINA
WA YAA SHOFWATAL ‘AABIDIINA.
وياقوي الاركان
وياحبيب الرحمان
WA YAA QOWIYAL ARKAAN
WA YAA HABIBAR ROHMAAN.
ويامجلي الكلام القديم
وياشفاءاسقام السقيم
WA YAA MUJLIYAL KALAAMIL QODIMI
WA YAA SYIFAAA ASQOOMIS SAQIIMI.
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَآءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ ۞ اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوا يَتَّقُوْنَۗ ۞ لَهُمُ الْبُشْرٰى فِي الْـحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِۗ لَا تَبْدِيْلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِۗ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
Bismillaahirrohmaanirroohim. Alaa inna Auliyaa’alloohi laa khoufun ‘alaihim wa laahum yahzanuun. Alladziina aamanuu wakaanuu yattaquun. Lahumul busyroo fil hayaatid dunyaa wa fiil aakhiroh, laa tabdiila likalimaatillaah, dzaalika huwal fauzul ‘azhiim.
Sugrining puji anu sampurna, sareng pangalem sagemblengna, eta tetep kagungan Alloh anu mikawelas ka abdi-abdina, anu ngaluhurkeun darajat anu bakti ka Anjeuna.
Rohmat sareng salam anu utami muga tetep ka pangafdolna Nabi nyaeta Kanjeng Nabi Muhammad SAW anu parantos dikiatan kalawan mu’jizat anu diutus jadi rohmat kasadayana alam, sareng kakulawargina, sareng kasadayana shohabat, sareng kasadayana Auliya Alloh anu parantos diluhurkeun kalawan dipaparin pirang-pirang karomat. Amma ba’du
Maka ieu sapucuk kitab anu kalintang ringkesna, nyarioskeun manaqibna Sulthonul Auliya wa imamil Ulama Sayyid Abdul Qodir Al-Jailani Qs , kenging metik tina kitab ‘Uquudul La’aali Fii Manaqibil Jayli , sareng tina kitab Tafrìhul Khòtir Fì Manàqibis Sayyid ‘Abdul Qòdir.
Mudah-mudahan aya manfaatna ka sadayana dulur anu kersa ngaos atanapi ngadangu kalawan ngagungkeun kanu kagungan ieu manaqib. Mudah-mudahan ku berkahna anu kagungan ieu manaqib, Gusti anu Maha Suci ka urang sadayana (khususna ka shohibul hajat sakulawargi….,) nurunkeun rohmat sareng nulak tina bahla dunya akherat. dihasilkeun pamaksadan diwuwuh kasalametan. Aamiin..
JUMADITS TSANIYAH
MANQOBAH KA 15 NYARIOSKEUN JENENGAN SAYYID ABDUL QODIR CARA ISMUL A’ZHOM
Dicarioskeun dina kitab Haqoiqul Haqoiq, aya hiji awewe ngadeuheus ka Sayyid Abdul Qodir, teras unjukan pokna:
“Gusti, abdi teh gaduh anak mung hiji-hijina, ayeuna ti teuleum di laut. Dupi abdi gaduh kayakinan, yen Gusti tiasa ngabalikkeun anak abdi sarta hirup.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir: “Enya, jig bae balik. Anak maneh geus aya di imah”.
Tidinya teras eta awewe gura-giru balik.
Barang dongkap ka imahna, anakna henteu aya.
Tidinya berengbeng deui awewe teh ka Sayyid Abdul Qodir bari ruwuh-riwih ceurik, unjukan yen anakna henteu aya.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir: “Ayeuna mah tangtu geus aya”.
Deregdeg deui eta awewe balik.
Ari dongkap ka imahna, anakna teu acan aya keneh. Gowak deui ceurik. Teras ngadeuheus deui ka Sayyid Abdul Qodir, bari ceurik mamandapan, nyuhunkeun anakna hayang hirup deui, hayang aya deui.
Tidinya teras Sayyid Abdul Qodir nungkulkeun sirahna.
Barang cengkat, ngadawuh. Saurna: “Ayeuna mah moal salah deui, anak maneh geus aya”.
Tidinya teras eta awewe balik.
Barang dongkap, anakna geus aya di imahna sarta salamet.
Tidinya teras Sayyid Abdul Qodir munajat. Piunjukna:
“Jisim abdi kalintang isinna ku eta awewe, dugi ka tilu kali nembe aya anakna. Kumaha margina, sareng naon hikmahna numawi dielatkeun, dugi ka abdi kawirangan dua kali?”.
Dawuhan Gusti Alloh: “Omongan maneh ka eta awewe kabeh oge bener. Barang mimiti disebutkeun aya teh bener, tapi kakara dikumpulkeun ku malaikat jiwa ragana nu geus pabencar. Ka dua kali oge bener, tapi kakara jejeg anggotana sarta dihirupan. Ka tilu kalina eta awewe datang ka imahna, geus dihanjatkeun ti laut, didatangkeun ka imahna”.
Tidinya teras Sayyid Abdul Qodir unjukan deui:
“Gusti mah ngadamel makhluk anu sakieu poharana henteu kalawan kasusahan. Nya kitu deui dina ba’atsna ngumpulkeun sakabeh jiwa raga makhluk nu sakitu seueurna mung sakedet netra. Ari ieu mah hiji budak, naon hikmahna Gusti numawi sakitu lamina?”.
Dawuhan Gusti Alloh:
“Abdul Qodir, maneh entong jadi raheut hate. Ayeuna pek geura menta, maneh hayang naon, tangtu dipaparin ku aing?”.
Tidinya teras Sayyid Abdul Qodir sujud sarta unjukan. Saurna:
“Gusti kholik anu ngadamel, ari abdi makhluk anu didamel. Naon-naon oge paparin Gusti, abdi kalintang nuhunna”.
Dawuhan Gusti Alloh:
“Saha anu nenjo kamaneh dina poe juma’ah, ku aing didamel wali. Jeung lamun maneh nenjo kana taneuh, tangtu jadi emas”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir: “Gusti, ieu duanana oge henteu pati aya mangfaatna ka abdi. Abdi nyuhunkeun anu agung ti eta, sareng tetep mangfaatna saparantos maot abdi”.
Dawuhan Gusti Alloh:
“Ngaran maneh dijieun seperti ngaran kami dina ganjaranana jeung manjurna. Saha-saha anu maca kana ngaran maneh, ganjaranana sarua jeung maca jenengan kami”.
اللّٰهُمَّ انْثُـرْ عَلَيْهِ النَّفَحَاتِ وَالرِّضْوَانِ، وَأَمِدَّنَا بِأَسْرَارِهِ فِى كُلِّ وَقْتٍ وَمَكَانِ
Alloohumman tsur A’laihin nafahaati war Ridhwaan, Wa’amiddanaa Bi Asroorihii Fii Kulli Waqtiw Wamakaan
———۞۞۞———
MANQOBAH KA 16 NYARIOSKEUN NGAHIRUPKEUN HIJI JALMA TI JERO KUBUR
Dicarioskeun dina kitab Asroruth Tholibin, Sayyid Abdul Qodir hiji waktos ngalangkung kana hiji tempat.
Anjeuna mendak jalma islam keur paadu paloba-loba omong jeung bangsa nashroni. Teras ku Sayyid Abdul Qodir dipariksa sabab-sababna papaduan.
Ceuk bangsa islam:
“Eta Gusti, paalus-alus nabi. Sanggem abdi, utami Kangjeng Nabi Muhammad SAW. Ari sanggem ieu nashroni, utami Nabi Isa”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir ka nashroni:
“Eta maneh nyebutkeun utami Nabi Isa, naon dalilna?”.
Ceuk nashroni:
“Eta, Nabi Isa mah sok tiasa ngahirupkeun jalma nu geus maot”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Maneh nyaho kaula lain nabi, ngan saukur anu anut jeung nyekel agama Nabi Muhammad?”.
Ceuk nashroni:
“Kantenan bae terang mah”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Lamun kaula bisa ngahirupkeun anu geus maot, maneh rek iman ka Nabi Muhammad?”.
Jawabna:
“Kantenan bade iman”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Coba urang neangan kuburan anu geus heubeul”.
Nya manggih kuburan anu kira-kira geus 500 taun lamina.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Nabi Isa ari ngahirupkeun anu geus maot, kumaha pokna?”.
Ceuk nashroni:
“Qum bi idznillàh”.
Hartosna:
“Hudang maneh kalawan idzin Alloh” .
“Geura kami mah dengekeun kieu: Qum bi idznì”. Hartosna:
“Nangtung maneh kalawan idzin kami!”.
Tidinya tuluy eta kuburan beulah. Tuluy eta mayit teh bijil ti kuburna bari nembang. Tadina eta jalma tukang tembang, Teras eta nashroni asup islam.
اللّٰهُمَّ انْثُـرْ عَلَيْهِ النَّفَحَاتِ وَالرِّضْوَانِ، وَأَمِدَّنَا بِأَسْرَارِهِ فِى كُلِّ وَقْتٍ وَمَكَانِ
Alloohumman tsur A’laihin nafahaati war Ridhwaan, Wa’amiddanaa Bi Asroorihii Fii Kulli Waqtiw Wamakaan
———۞۞۞———
MANQOBAH KA 17 NYARIOSKEUN SAYYID ABDUL QODIR NGAREBUT NYAWA KHODAMNA TI MALAKAL MAUT
Dicarioskeun ku Abbil Abbas Ahmad Rifa’i:
“Salah sawios khodamna Sayyid Abdul Qodir maot. Teras pamajikanana ngadeuheus ka Sayyid Abdul Qodir, keukeuh nyuhunkeun salakina hayang hirup deui.”
Tidinya teras Sayyid Abdul Qodir muroqobah, mangka ningali anjeuna dina alam bathin, malakal maot keur hanjat ka langit nyandak roh nu dicabut dina poe eta, diwadahan dina wadah ma’nawi sarupi zambil.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Heh Malakal Maut, eureun heula, jeung kadieukeun roh bujang kaula si anu ngarana !”.
Saur Malakal Maut:
“Moal tiasa masihkeun, margi kaula nyabutan arwah teh lain sakarep-karep kaula, tapi kalawan parentahan Pangeran, sarta kudu disetorkeun ka anjeuna”.
Dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Enya, kaula oge terang. Tapi eta mah roh bujang kaula, kadieukeun bae”.
Saur Malakal Maut:
“Moal tiasa !”.
Keukeuh anu nyuhunkeun sareng keukeuh anu henteu maparinkeun.
Tungtungna dawuhan Sayyid Abdul Qodir:
“Kalawan kamahabbahan kaula ka Gusti Alloh, kadieukeun eta roh bujang kaula !”. Bari teras eta wadah arwah teh direbut ku Sayyid Abdul Qodir. Teras diucutkeun.
Atuh budal sadayana roh anu kenging nyabutan ti isuk teh laleupasan, baralik deui kana jasadna.
Tidinya teras Malakal Maut teh unjukan ka Gusti Alloh Anu Maha Suci. Piunjukna:
“Beu Gusti, Gusti langkung uninga kana kaayaan kakasih Gusti, wali Gusti Abdul Qodir”.
Dawuhan Gusti Alloh:
“Enya eta Abdul Qodir teh kakasih aing. Bongan roh bujangna kumaneh henteu dibikeun, jadi bae roh anu sakitu lobana mawur. Ayeuna maneh hanjakal henteu dibikeun”.
اللّٰهُمَّ انْثُـرْ عَلَيْهِ النَّفَحَاتِ وَالرِّضْوَانِ، وَأَمِدَّنَا بِأَسْرَارِهِ فِى كُلِّ وَقْتٍ وَمَكَانِ
Alloohumman tsur A’laihin nafahaati war Ridhwaan, Wa’amiddanaa Bi Asroorihii Fii Kulli Waqtiw Wamakaan
———۞۞۞———
DOA MANQOBAH
اِلَى حَضْرَةِ سُلْطَانِ الْاَوْلِيَاءِ وَقُدْوَةِ الْاَصْفِيَاءِ قُطْبِ الرَّبَّانِيْ وَالْغَوْثِ الصَّمَدَنِي السَّيِّدِ الشَّيْخِ عَبْدُالْقَادِرِاَلْجَيْلَانِيْ (اَلْفَاتِحَةْ)
Ila hadlroti sulthonil auliya-i wa qudwatil ashfiya-i quthbir robani wal ghoutsush shomadani sayyidi syaikh ‘abdul qodir aljailani. Al-Fatihah
اللّٰهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلٰى سَيِّدِنَا وَحَبِيْبِنَا وَشَفِيعِناَ وَمَوْلَانَا مُحَمَّدٍ وَعَلٰى اٰلِهٖ وَاَصْحَابِهٖ اَجْمَعِيْنَ اٰمِينْ
Allohhumma sholli wa sallim ‘ala sayyidina wa habibina wa syafi’ina wa maulana muhammadiw wa ‘ala alihhi wa ashhabihhi ajma’ina. Aamiin
اَللّٰهُمَّ بِاَسْمَائِكَ الْحُسْنَى, وَبِاَسْمَاءِ نَبِيِّكَ الْمُصْطَفٰى, وَبِاَسْمَاءِ وَلِيِّكَ,
عَبْدُ الْقَادِرِ الْمُجْتَبَى طَهِّرْ قُلُوْبَنَا مِنْ كُلِّ وَصْفٍ يُبَاعِدُنَا عَنْ مُشَاهَدَتِكَ
Allohhumma bi asma-ikal husna , wa bi-asma-i nabiyyikal mushthofa , wa bi-asma-i waliyyika, ‘Abdul Qòdiril mujtaba thohhir quluubana ming kulli washfiy yuba’iduna ‘am musyahhadatika,
وَمَحَبَّتِكَ وَاَمِتْنَا عَلَى السُّنَّةِ وَالْجَمَاعَةِ, وَشَرِّحْ بِهَا صُدُوْرُنَا, وَيَسِّربِهَا اُمُوْرَنَا, وَفَرِّجْ بِهَا هُمُوْمَنَا,
Wa mahabbatika wa amitna ‘ala sunnati wal jama’ah , wa syarrih bihaa shuduuronaa , wa yassir bihaa umuuronaa, wa farij bihaa humuumanaa,
وَاكْشِفْ بِهَا غُمُوْمَنَا, وَاغْفِرْ بِهَا ذُنُوْبَنَا, وَاقْضِ بِهَا دُيُوْنَنَا, وَاَصْلِحْ بِهَا اَحْوَالَنَا,
Waksyif bihaa ghumuu manaa , waghfir bihaa dzunuubanaa , waqdli bihaa duyuunanaa ,wa ashlih bihaa ahwalana ,
وَبَلِّغْ بِهَا اٰمَالَنَا, وَتَقَبَّلْ بِهَا تَوْبَتَنَا, وَاغْسِلْ بِهَا حَوْبَتَنَا, وَانْصُرْ بِهَا حُجَّتَنَا,
Wa balligh bihaa aamaalanaa , wa taqobbal bihaa taubatanaa , waghsil bihaa haubatanaa , wangshur bihaa hujjatanaa ,
وَاجْعَلْنَا بِهَا مِنَ الْمُتَّبِعِيْنَ, لِشَرِيْعَةِ نَبِيِّكَ الْمُتَّصِفِيْنَ, بِمَحَبَّتِهِ الْمُهْتَدِيْنَ
Waj ‘alnaa bihaa minal muttabi’iina , Lisyarii’ati nabiyyikal muttashifiina, bi-mahabbatihil muhtadiin,
بِهَدْيِهٖ وَسِيْرَتِهٖ وَتَوَفَّنَا بِهَا عَلىَ سُنَّتِهٖ, وَلَا تَحْرِمْنَا فَضْلَ شَفَاعَتِهٖ, وَاحْشُرْنَا فِيْ زُمْرَتِه,
Bihadyihi wa siirotihi wa tawaffanaa bihaa ‘ala sunnatihi , wa laa tahrimnaa fadl-la syafaa’atihi , wahsyurnaa fii zumrotihi ,
وَاَتْبَاعِهِ الْغُرِّ الْمُحَجِّلِيْنَ, وَاشْيَاعِهِ السَّابِقِيْنَ, وَاَصْحَابِ الْيَمِيْنَ يٰااَرْحَمَ الرَّاحِمِيْنَ.
وَصَلَّى اللّٰهُ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلٰى اٰلِهٖ وَاَصْحَابِهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى سَائِرِِ الْأَنْبِيَاءِ وَالْمُرْسَلِيْنَ وَعَلٰى اٰلِهِمْ وَاَصْحَابِهِمْ اَجْمَعِيْنَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
بِالْبَرَكَهْ وَالْكَرَمَهْ . الشَّيْخِ مُحَمَّدْ عَبْدُ الْغَوْثِ سَيْفُ اللّٰهِ مَسْلُوْلُ قَدَّسَ اللّٰهُ سِرَّه . اَلْفَاتِحَةْ
Wa atbaa’ihil ghurril muhajjiliina, wa asy-yaa’ihis saabiqiina, wa ash-haabil yamiin yaa arhamar roohimiina.
Washollalloohu alaa sayyidinaa Muhammadin wa alaa aalihii wa ash-haabihi, Wa’ala saa-iril anbiyaa-i wal mursaliin, wa ‘alaa aalihim wa ash-haabihim ajma’iin Wal hamdulillahi robbil ‘aalamiin.
Bilbarokah wallkaromah. Syaikh Muhammad Abdul Gaos Syaifulloh Maslul Qaddasalloohu Sirrohu. Al-Fatihah.